Home

Dit is Afrika!


Je verplaatsen met openbaar vervoer in Oeganda is een belevenis op zich!
Ons doel is het meer van Bunyonyi vlakbij de stad Kabale, zes uur rijden in zuidwestelijke richting van Lwengo, waar wij het weekend willen doorbrengen.
Dit oord wordt beschreven als het paradijs, vanwege haar overweldigende natuurschoon.


De zon is net op als de bus zich vult met mensen die op weg gaan naar werk, familie of andere bestemmingen.
Voordat de chauffeur de motor start komt hij voor de passagiers staan en bidt hij voor een veilige reis en en gezonde aankomst.
Wij, de enige muzungu in de bus, beginnen ons af te vragen of dit een voorteken is?! Nog geen tien minuten later wordt ons duidelijk dat je eerst door een figuurlijke hel moet gaan, om tenslotte tot het hemelse oord van Kabale toe te kunnen treden ;-)

Afgelopen  twee weken hebben Jorine, Kim en ik ons voornamelijk bezig gehouden met research en verslaglegging. Deze week is het dan eindelijk tijd voor de kinderen van Lwengo!
 
Zondag waren we uitgenodigd  bij een feestelijk afsluiting van een sportweek tussen een aantal basisscholen uit de regio. Ook de leerlingen van de scholengemeenschap waar Anthony direkteur is streden mee. Deze baan is voor Anthony zijn bron van inkomsten, het werk voor Lwengo Rural Support doet hij vrijwillig. Wij konden vanaf onze ereplaatsen vooraan (zo worden wij elke keer weer onthaald) genieten van voordrachten van gedichten en bijbelteksten. Als slotact gaven alle scholen de meest spetterende en opzwepende dansuitvoeringen. Ongelofelijk om te zien wat voor enorme ritmische bewegingen er in die Afrikaanse lichamen zit, hoe jong ook! Wij proberen af en toe zo goed mogelijk mee te doen, maar het is duidelijk waarom Nederland de klompendans kent ;-) 

Wil jij ook helpen? Be More!

In de twee weken dat wij hier nu zitten, hebben we veel gezien. Veel armoede en slechte voorzieningen. Een van de basisbehoefte die hier toch echt achter blijft, is water.
De waterbronnen zijn vervuild en vaak op kilometers afstand vanaf huis. Kinderen moeten na schooltijd nog een paar uur heen en een paar uur terug lopen om water te halen, met zware jerrycans.
Ze lopen door het donker, zonder lantaarnpalen of zaklampen. Onderweg worden ze vaak aangevallen en misbruikt. Gebrek aan schoon water is toch wel een van de grootste oorzaak voor veel problemen. Ziekte door bacteriën, slechte hygiëne en vermoeidheid bij kinderen door lange afstanden en hierdoor geen tijd voor huiswerk. Ook water voor het vee en de plantages is een gebrek, waardoor de inkomsten achterblijven. 
 

'Bye Muzungu' (blanke) roepen de kinderen enthousiast zodra zij een glimp van Jorine, Kim of mij opvangen. Terug zwaaien en een 'olyo tya' (hoe gaat het) levert standaard blije gezichten en gegiechel op. De kinderen houden ons goed in de gaten en hebben het al over 'onze' muzungu ;-)
Ondertussen raken de mensen uit het dorp al wat meer gewend aan ons en zijn we al geen echte bezieningswaardigheid meer, maar zijn wij opgenomen in de gemeenschap, als een van hen. Ook schenken zij ons kado's in de vorm van produkten van het land, terwijl zij het zelf niet breed hebben; bananentrossen, mango's, gevlochten matten en zelfs een levende haan!
 
Ons verblijf hier is zowel een paradijs als een beproeving.
Wij worden confronteerd met armoede en de gevolgen hiervan tijdens familiebezoeken en informatieve bijeenkomsten. 

Oeganda is mooi!!!

De hartelijke mensen, de rode aarde en zonsondergang, de schitterende sterrenhemel, enorme bananenplantages, glooiende heuvels, African time of te wel het relaxte tempo en wakker worden met het geluid van spelende en zingende schoolkinderen.....
 
De primitieve levensstandaard van de Oegandezen zorgt ervoor dat ik mij niet druk hoeft te maken om mijn kleding en uiterlijk, klok en tijd, stress en presteren. Ik ben een met de natuur en de vriendelijke bevolking. Dat het toilet niets meer is dan een gat in de grond met een muurtje erom heen buiten tussen de bananenbomen en het douchen ’s ochtends gebeurt met koud regenwater uit een teiltje, mag de pret niet drukken.

Jaaaaaaaaaaaa, ik ben klaar voor vertrek!
Nog een half uur voor we naar Schiphol rijden en mijn rugzak is nu gepakt.
Spannend hoor, nu gaat het echt gebeuren, naar het verre mooie en onbekende Oeganda. Wat ga ik daar allemaal beleven, hoe zullen de mensen zijn, wat kan ik voor hen gaan betekenen?!
Ik ga het allemaal zien en ervaren!
Gisteren nog heerlijke hollandse asperges gegeten, morgen aan de rijst met aardappel en bananenpuree ;-)
Vanacht nog heerlijk geslapen in mijn eigen comfortabele bedje en uitgebreid gedoucht, morgen op een matrasje onder de klamboe met toilet buiten in een gat in de grond en 's ochtends wat water over je heen gieten vanuit een tonnetje als douche. 
Een compleet andere wereld, maar ik denk dat het heel bijzonder is om te ervaren wat voor moois er overblijft zonder al die luxe en comfort van thuis, puur en een met de natuur en de Afrikaanse mensen.

Graag wil ik jou een heel mooi 2008 toewensen.......
Een jaar vol liefde, geluk en zingeving;
Liefde naar jezelf en naar de mensen om je heen,
geluk & zingeving door naar je hart te luisteren en het te volgen,
in alles wat je doet!



Hieronder de foto's en een korte toelichting van mijn vakantie in Zuid Afrika;

Mijn verjaardag en Oud&Nieuw heb ik gevierd aan het idyllische strand van Port St. Johns, dansend op slippertjes onder de sterrenhemel, in gezelschap van hippies, zwarte, gekleurde en blanke Zuid Afrikanen.

Hieronder volgt een overzicht van de besteding van alle donatiegelden, ontvangen van familie, vrienden en betrokkenen van Jorine Wolf, Jolanda Strijker en Juliette Mourits. Nogmaals veel dank hiervoor!
Het gaf mij enorm veel voldoening om de kinderen van Liebenhaus en Thamsanqa door deze financiele bijdrage verder te kunnen helpen.

Een veel geplaatste en begrijpelijke opmerking in deze is dat jouw individuele hulp een druppel is op een gloeiende plaat. Dat dit jou niet zo moeten weerhouden, wordt mooi beschreven in het citaat van Edmund Burke;

' Nobody made a greater mistake than he who do nothing because he thinks he could do only a little' !


Ik heb me als vrijwilliger van te voren niet gerealiseerd hoeveel impact het simpelweg spelen met de kinderen heeft op hun ontwikkeling; 

Ik zit nu in de tuin mijn verhaal te schrijven, uitkijkend op de haven en baai van PE. In de verte zie ik het nieuwe Stadion verschijnen, wat voor de World Cup in 2010 wordt gebouwd. Er staat een lekker briesje in de ‘Windy City’ met zo’n 27 graden en een blue sunny sky, heerlijk!
Afgelopen week heb ik Kerst gevierd met de kinderen en huismoeders van Thamsanqa en met de vrijwilligersgroep. Er wordt in hier wat minder aandacht besteed aan Kerst dan in Nederland; je ziet nauwelijks Kerstbomen, er is weinig Kerstversiering in huizen en winkels en alleen de eerste Kerstdag kennen ze hier, hoewel de dag na Kerst wel een officiele vrije dag is.

Afgelopen weekend heb ik met de meiden van de vrijwilligersclub Rianne, Marieke, Carlien, Eva, Jolanda en Jorine een enerverend weekend  beleefd. Het begon eigenlijk al in de nacht van donderdag op vrijdag met een inbraak in een van onze auto’s, waarbij de speakers werden gestolen en de aardige postbode ons om 05:00 wakker maakte en aanbelde om dit mede te delen aan ons ;-) ach ja, het kwaad was al geschiet. Die middag vertrokken we voor het weekend met twee huurauto’s richting Kaapstad en reden we via een schitterende route met aan de ene kant de Indische Oceaan en de andere kant mooie bergen, stijle kloven, bos- en heuvellandschap naar de kustplaats Plettenberg Bay, bekend om zijn Sealife.

De tweede week zit er bijna al weer op, morgen is het vrijdag en dan neem ik al weer afscheid van de mensen van Liebenhaus. Zij gaan dan met zomervakantie, en het huis is gesloten voor 6 weken. Afgelopen woensdag hebben we de kleinste jongens van het tehuis weggebracht naar hun (pleeg)gezin; Justin, Bongani en Sipho, Calvinito en Careston, Danielle en Bjorn. Wat ik merkte toen we door de arme sloppenwijken heenreden en dat het minder heftig was dan de vorige keer, wat gek dat het toch zo snel ‘went’. Toen wij bij het huis van de broertjes Calvinito en Careston, aankwamen bleek de moeder niet thuis te zijn, ondanks dat ze wist dat wij zouden komen, dus hebben we de jongens eerst maar weer meegenomen. Ongelofelijk dat je als moeder zoiets kan doen, ze heeft haar twee zoons al een half jaar niet gezien.Toen we het later op de middag weer probeerden, was het nog steeds hetzelfde verhaal en hebben we deze twee jongentjes maar weer mee teruggenomen naar Liebenhaus.

Mijn eerste vrijwilligersweek zit erop! Nieuw en spannend, indrukwekkend en heftig!

Afgelopen maandagmiddag zijn we aangekomen na een lange reis in PE, na twee overstappen in Londen en Johannesburg die erg stressvol verliepen, omdat wij elke keer naar de verkeerde terminal werden gestuurd. 
De directrice van het kindertehuis, Ellen Fischat, haalt ons op van het vliegveld en vertelt ons dat we toch de eerste twee weken in Liebenhaus gaan helpen. Dus wederom change of plans, maar we komen er snel achter dat dit erg gebruikelijk is in Zuid-Afrika! Het motto, ingebracht door Jorine, is dan ook maximaal loslaten.
Het mobiele telefoonnummer waar ik op te bereiken ben hier in Zuid-Afrika is 0027-711311050.

Het is zover, nog twee nachtjes slapen en dan vlieg ik zondagmiddag om 17:05  richting Londen, Johannesburg, om vervolgens maandagmiddag om 14:30 aan te komen in Port Elizabeth.
Voor degene die het leuk vinden mij te komen uitzwaaien ;-) tussen 15:00 en 16:00 sta ik afscheid te nemen bij de incheckbalie, vluchtnummer BMI -BD 110.

Oh ja, ik heb besloten mijn veerstige verjaardag toch niet onopgemerkt voorbij te laten gaan en wil graag mijn familie en al mijn vrienden uitnodigen voor een borrel op zondagmiddag 20 januari 2008 om 15:00 uur aan de Zomervaart !

De eerste donaties zijn binnen, Jippie! Dank!
Stiekem fantaseer ik wat ik met dit geld kan gaan doen straks in december met de jongens van Liebenhaus....met z'n allen naar de MacDonald in het centrum van Port Elizabeth, een leuk voetbalspel kopen, een uitje naar het zwembad of......... 

Om wat meer inzicht te geven waar het meest behoefte aan is en om welke bedragen het gaat:
Onderwijs (Schoolkleding is verplicht)
Schoolgeld (gemiddeld per kind per jaar) 80 Euro
Schoolschoenen 12 Euro
Schooltas 7 Euro
Schooltrui 7 Euro
Schooloverhemd 4 Euro
Korte broek 5 Euro
Lange broek 5 Euro
Gezondheid
Tandheelkundig onderzoek 14 Euro
Artsenbezoek 12 Euro
Fysiotherapie 24 Euro
Recreatie
Jaarcontributie scouting per kind 30 Euro
Sportvereniging per kind 50 Euro
Aanschaf sport attributen en materiaal 600 Euro

Onlangs ben ik geinterviewd door journalist Denny Drenth over het vrijwilligerswerk wat ik in december ga doen in Port Elizabeth.

Zondag 28 oktober is het artikel geplaatst in de huis-aan-huis krant 'Haarlem op Zondag', op de voorpagina! ;-)

Degene die dit verhaal gemist hebben, kunnen hieronder het artikel lezen.


Luxe problemen kunnen even wachten 

Haarlem op Zondag, 28 oktober 2007
Door: Danny Drenth